Dag 14: Arwen's verwoeste bossen aan Stinchar Bridge en een bezoek aan Bruce zijn steen
Pas in de 13e eeuw werd deze regio geïntegreerd in Schotland. 
Het park behoort tot de donkerste gebieden van Europa, dat komt door de afgelegen ligging, de zeer beperkte bewoning, en een gericht beleid om lichtvervuiling te beperken.
Omdat er in de omgeving geen grootschalige industrie, snelwegen of stedelijke bebouwing aanwezig zijn, ontstaat er nauwelijks strooilicht.
Bovendien ligt het gebied ver van grote steden en hun lichtkoepels.
In 2009 werd het door de International Dark-Sky Association uitgeroepen tot het eerste Dark Sky Park van het Verenigd Koninkrijk.
Twee weken geleden raakte ik in gesprek met een bewoner van de regio, die zo enthousiast vertelde over de sterrenhemel hier dat we die echt eens willen meemaken.
Zoals in het vorige verslag al vermeld, koken we hier zelf.
Ik maakte een Full Scottish Breakfast en speelde wat met de aardappellettertjes.
Hier begonnen zowel William Wallace als Robert the Bruce hun oorlogen tegen Engeland.
Het is de eerste keer dat we dit deel van het land aandoen, we verblijven in een klein dorpje in Galloway Forest Park, met ongeveer 747 km² het grootste bospark van Groot-Brittannië.
Het is een uitgestrekt, ruig natuurgebied met bossen, bergen en meren en staat bekend om zijn wildernisgevoel.
Het is de eerste keer dat we dit deel van het land aandoen, we verblijven in een klein dorpje in Galloway Forest Park, met ongeveer 747 km² het grootste bospark van Groot-Brittannië.
Het is een uitgestrekt, ruig natuurgebied met bossen, bergen en meren en staat bekend om zijn wildernisgevoel.
Omdat er in de omgeving geen grootschalige industrie, snelwegen of stedelijke bebouwing aanwezig zijn, ontstaat er nauwelijks strooilicht.
Bovendien ligt het gebied ver van grote steden en hun lichtkoepels.
In 2009 werd het door de International Dark-Sky Association uitgeroepen tot het eerste Dark Sky Park van het Verenigd Koninkrijk.
Door de lage lichtvervuiling kun je hier vaak met het blote oog de Melkweg en wel 7000 sterren zien.
Wat dat betreft hadden we minder geluk: de eerste nachten was het bewolkt.
De laatste nacht was wel ijzig koud en helder maar helaas...met een volle maan.
Wat dat betreft hadden we minder geluk: de eerste nachten was het bewolkt.
De laatste nacht was wel ijzig koud en helder maar helaas...met een volle maan.
Bij een volgend bezoek aan deze streek zullen we er op letten dat het nieuwe maan is.
Zoals in het vorige verslag al vermeld, koken we hier zelf.
Ik maakte een Full Scottish Breakfast en speelde wat met de aardappellettertjes.
We besloten het vandaag en morgen rustig aan te doen, de rug begon te protesteren en ik wilde wat doorschrijven aan dit verslag.
Martine stelde een mooie wandeling voor bij Stinchar Bridge in Maybole.
Onderweg kwamen we langs een Co-op waar we nog wat tomaten en champignons kochten om de komende ochtend aan te vullen, en ondertussen kon de auto ook even bijladen.
Maybole is een van de grotere stadjes in de regio.
Dit stadje bijvoorbeeld beslaat, samen met het omliggende land, bijna 90 km².
Op een natte dag als vandaag lijkt het landschap te vervagen in grijsgroene tinten. De sfeer is desolaat en melancholisch.
De golvende heuvels, bedekt met veen, heide en ruwe grassen lijken eindeloos door te lopen.
Het enige teken van menselijke aanwezigheid is een smalle eenvaksweg die zich een weg baant door de wildernis.
Heerlijk om op zo een plaats in de natuur te vertoeven terwijl een groot deel van de wereld aan het doldraaien is.
Het regende nu wel meer maar we zagen de lucht al wat opklaren en het eerste deel van de wandeling verliep toch door de bossen waar je minder snel nat wordt.
Zoals aanbevolen werd trokken we onze stoutste schoenen aan en gingen op pad.
De wandeling had als bestemming de Cornish Loch en de heuvels er rond, een tocht van goeie vijf kilometer en twee schoentjes op Walkhighlands.
https://www.walkhighlands.co.uk/glasgow/cornish-loch.shtml
De wandeling ging van start aan de brug over de Stinchar rivier.
We trokken het mosgroene vochtige bos in, het regende nog steeds maar dat deerde ons niet, het was met 10 graden redelijk warm.
De grootschalige ontworteling van bomen in Galloway Forest Park en omstreken werd in de eerste plaats veroorzaakt door storm Arwen eind november 2021.
Deze hevige storm met windsnelheden van ongeveer 160 km/u, vernielde naar schatting 8 miljoen bomen in Schotland, met zware schade in de regio Galloway en de Borders.
Deze hevige storm met windsnelheden van ongeveer 160 km/u, vernielde naar schatting 8 miljoen bomen in Schotland, met zware schade in de regio Galloway en de Borders.
In januari 2025, veroorzaakte storm Éowyn eveneens aanzienlijke schade aan bossen in deze regio en in augustus vorig jaar raasde storm Floris over Noord-Schotland met topsnelheden tot 200 km/u.
Een ongeziene zomerstorm die als zéér uitzonderlijk wordt beschreven.
In 2023 zorgden de stormen Babet en Gerrit eveneens voor enorme schade met meerdere menselijke doden en stroomuitval bij duizenden gezinnen als gevolg.
Deze uitzonderlijk zware stormen komen meer en meer voor en zijn een rechtstreeks gevolg van de klimaatopwarming wat de zeurderige ontkenners ook mogen beweren.
In 2023 zorgden de stormen Babet en Gerrit eveneens voor enorme schade met meerdere menselijke doden en stroomuitval bij duizenden gezinnen als gevolg.
Deze uitzonderlijk zware stormen komen meer en meer voor en zijn een rechtstreeks gevolg van de klimaatopwarming wat de zeurderige ontkenners ook mogen beweren.
Hoewel stormen hier vaak van nature voorkomen, maakt de klimaatverandering de stormen in Schotland natter en destructiever.
Een feit waar niet naast te kijken valt, net als de massale hoeveelheid ontwortelde bomen die we tegenkwamen.
Dit zijn productiebossen met sitka-sparren die ondiepe wortels hebben.
Bovendien kwam bij storm Arwen de wind uit het noordoosten.
Dat is belangrijk omdat bomen zich meestal aanpassen aan dominante windrichtingen en de bossen in Galloway vooral gewend zijn aan zuidwestelijke Atlantische winden.
Daardoor kregen veel bomen plots wind van een richting waartegen ze niet "getraind" waren.
Dit zijn productiebossen met sitka-sparren die ondiepe wortels hebben.
Bovendien kwam bij storm Arwen de wind uit het noordoosten.
Dat is belangrijk omdat bomen zich meestal aanpassen aan dominante windrichtingen en de bossen in Galloway vooral gewend zijn aan zuidwestelijke Atlantische winden.
Daardoor kregen veel bomen plots wind van een richting waartegen ze niet "getraind" waren.
Wanneer de bodem nat is (zoals vaak in Galloway) of veenachtig, kunnen bomen bij sterke wind met wortel en al omvallen.
Daardoor zie je vaak hele wortelplaten uit de grond getrokken.
Wanneer in een dicht bos een paar grote bomen omvallen, ontstaat er een kettingreactie: een boom valt, hij trekt of duwt andere bomen mee en een hele strook bos kan tegelijk omvallen.
Wanneer in een dicht bos een paar grote bomen omvallen, ontstaat er een kettingreactie: een boom valt, hij trekt of duwt andere bomen mee en een hele strook bos kan tegelijk omvallen.
Dat verklaart waarom we hier soms lange corridors met platliggende bomen zagen.
De uitstekende wortelplaten zijn ecologisch gezien interessant want daardoor ontstaat er meer biodiversiteit dan in een uniform productiebos.
De uitstekende wortelplaten zijn ecologisch gezien interessant want daardoor ontstaat er meer biodiversiteit dan in een uniform productiebos.
Toen we uit het bos kwamen was het gestopt met regenen, de rest van de namiddag bleef het droog.
De tocht verliep verder over de roestbruine heuvels, twee schapen toonden ons de weg.
Op de top van Cornish Hill zagen we in de verte uit op de Carrick Forest plantages en de windmolenparken van Ayrshire.
Het was een mooie tocht, die schijnt populair te zijn, maar niet vandaag, op één man na, kwamen we niemand tegen.
Op Facebook vroeg iemand of we Schotland voor ons alleen hadden afgehuurd, soms leek het er wel op.
Het pad ging wat op en af, maar nooit met een steile klim of afdaling.
Op weg naar huis deden we een ommetje naar Loch Trool waar Robert de Bruce zijn gedenkteken heeft staan.
Drie schapen gidsten ons naar de gedenksteen.
Bruce's Stone is een groot granieten rotsblok dat op een heuvel staat aan de noordkant van Loch Trool en vormt een uitkijkpunt met mooi uitzicht over het meer en het omliggende landschap.
Hier is ook het beginpunt van de wandeling naar de top van The Merrick, met 843 meter de hoogste berg in deze regio.
Het was toch wel later geworden dan voorzien, gelukkig moesten we niet koken, het werd soep met brood en de overschot van de pasta van gisteren.
Voor het slapengaan nog even naar buiten geweest, geen ster te zien door het dikke wolkendek...
DAG 15: EEN NATTE WANDELING EN OP BEZOEK BIJ EEN KNUFFELHERT
Omdat ik toch al wakker was, schreef ik meteen nog een stukje verder aan deze blog, daarna maakte ik het ontbijt, dit keer wat uitgebreider en aangevuld met wat groenten.
De plek waar we verbleven was bovendien erg goedkoop.
In deze regio liggen de prijzen sowieso wat lager, en omdat het ook nog eens buiten het toeristische seizoen is, valt het helemaal goed mee.
https://www.vacationcottage.com/property/granite-house/BC-14351896
Wat tijdens de hele reis een constante blijkt te zijn, is de goede wifi verbinding, wat voor een blogger belangrijk is.
Ik moet dan ook denken aan eerdere reizen waarbij ik soms op een trap zat te schrijven en foto's te uploaden, omdat daar de router stond en het signaal het sterkst was.
Na het ontbijten gooiden we de landkaart open, het regende maar we wilden toch een korte wandeling maken én erna herten spotten in de Red Deer Range.
De keuze voor de wandeling viel op Ness Glen aan Loch Doon.
https://www.walkhighlands.co.uk/glasgow/ness-glen.shtml
Een smalle, bosrijke kloof aan de rand van Galloway Forest Park. 
Hier zijn we zeker verkeerd gelopen, maar heel erg was dit niet, het bos is niet groot en de weg is van ver te zien.
https://www.vacationcottage.com/property/granite-house/BC-14351896
Wat tijdens de hele reis een constante blijkt te zijn, is de goede wifi verbinding, wat voor een blogger belangrijk is.
Na het ontbijten gooiden we de landkaart open, het regende maar we wilden toch een korte wandeling maken én erna herten spotten in de Red Deer Range.
De keuze voor de wandeling viel op Ness Glen aan Loch Doon.
https://www.walkhighlands.co.uk/glasgow/ness-glen.shtml
Een smalle, bosrijke kloof aan de rand van Galloway Forest Park.
We parkeerden aan Osprey Roundhouse Café Takeway, vandaag was het gesloten, het is een vreemde plek voor een afhaalzaak, wellicht moeten ze het hebben van wandelaars en kampeerders want er woont verder niemand in de buurt. Bovendien is het kilometers veraf gelegen van de hoofdweg in een doodlopende straat.
Het regende en het zag er niet uit dat het snel zou overgaan...
De naam Ness Glen verwijst waarschijnlijk naar de stroomversnellingen of watervallen in de kloof, afkomstig van het Gaelic woord eas.
Het pad was hier en daar slecht aangegeven en ook de beschrijving op Walkhighlands klopte niet helemaal.
Mogelijk komt dat doordat een deel van het parcours momenteel niet toegankelijk is door omgevallen bomen, de gevolgen van storm Arwen.
Het pad was hier en daar slecht aangegeven en ook de beschrijving op Walkhighlands klopte niet helemaal.
Mogelijk komt dat doordat een deel van het parcours momenteel niet toegankelijk is door omgevallen bomen, de gevolgen van storm Arwen.
De storm is reeds vijf jaar geleden gebeurd maar machines raken de smalle kloof niet in en alles wordt manueel opgeruimd.
Op één gezin na kwamen we niemand tegen; we waren hier dus vrijwel alleen.
De paasvakantie is hier inmiddels begonnen, wat we morgen ongetwijfeld meer zullen merken...
Op een bepaald moment raakten we wat van het pad af en liepen we door een vrij woest stuk bos.
Op één gezin na kwamen we niemand tegen; we waren hier dus vrijwel alleen.
De paasvakantie is hier inmiddels begonnen, wat we morgen ongetwijfeld meer zullen merken...
Op een bepaald moment raakten we wat van het pad af en liepen we door een vrij woest stuk bos.
Uiteindelijk kwamen we waarschijnlijk weer op het juiste traject uit, maar eerlijk gezegd weten we nog steeds niet precies waar we op dat moment eigenlijk wandelden.
Het pad werd meer en meer modderig en glibberig.
De kloof is uitgesleten door de snelstromende River Doon.
Daardoor ontstond een diepe ravijnachtige vallei met steile rotswanden en een ruige rivier die door het bos stroomt.
Op sommige plaatsen zijn de rotswanden tot ongeveer 30 meter hoog.
Vanaf de 19e eeuw werd Ness Glen een geliefde bestemming voor reizigers die op zoek waren naar het romantische landschap waar men in die tijd zo dol op was.
Daardoor ontstond een diepe ravijnachtige vallei met steile rotswanden en een ruige rivier die door het bos stroomt.
Op sommige plaatsen zijn de rotswanden tot ongeveer 30 meter hoog.
Vanaf de 19e eeuw werd Ness Glen een geliefde bestemming voor reizigers die op zoek waren naar het romantische landschap waar men in die tijd zo dol op was.
Deze vallei voldeed perfect aan dat beeld, de combinatie van een smalle kloof, een wilde rivier en donkere bossen gaf bezoekers het gevoel dat ze in een bijna sprookjesachtig landschap terechtkwamen.
Het landschap rond Loch Doon en de gelijknamige rivier werden beroemd door de Schotse dichter Robert Burns, zijn gedichten over de streek zorgden ervoor dat de regio meer werd bezocht.
Het landschap rond Loch Doon en de gelijknamige rivier werden beroemd door de Schotse dichter Robert Burns, zijn gedichten over de streek zorgden ervoor dat de regio meer werd bezocht.
In zo een heuvelig groen landschap verwacht je ieder moment een pijprokende Hobbit aan te treffen onder een boom, alhoewel bij dit regenweer zijn pijp snel uit zou gaan.
Uiteindelijk kwamen we aan Loch Doon uit bij de stuwdam.
De dam werd in de jaren 1935–1936 gebouwd aan de noordelijke kant van Loch Doon als onderdeel van de Galloway Hydro-Electric Power Scheme.
Door de dam steeg het waterpeil van het meer met ongeveer 9 meter ten opzichte van het oorspronkelijke niveau.
Het belangrijkste doel was seizoensopslag van water voor de hydro-elektrische opwekking: bij hoge regenval wordt water opgeslagen en later gecontroleerd afgevoerd om stroom te genereren in een reeks lagere waterkrachtcentrales.
De dam zelf heeft geen aanzienlijke eigen elektriciteitsproductie maar functioneert als beheersstructuur voor de reservoir-opslag.
Door de dam steeg het waterpeil van het meer met ongeveer 9 meter ten opzichte van het oorspronkelijke niveau.
Het belangrijkste doel was seizoensopslag van water voor de hydro-elektrische opwekking: bij hoge regenval wordt water opgeslagen en later gecontroleerd afgevoerd om stroom te genereren in een reeks lagere waterkrachtcentrales.
De dam zelf heeft geen aanzienlijke eigen elektriciteitsproductie maar functioneert als beheersstructuur voor de reservoir-opslag.
Ik dacht toch meer aan een drielopig kanon...
We reden over The Queen’s Way, een schilderachtige weg die loopt tussen New Galloway en Newton Stewart.
Die naam werd in 1977 formeel toegekend ter gelegenheid van de zilveren jubileumviering van koningin Elizabeth II.
Het is een 32 km lange weg door een landschap van spiegelende lochs, beboste heuvels met kale ronde toppen...zo staat het toch in de Rough Guide maar op deze regendag was er weinig van te zien, maar niet getreurd, Kate Bush, Nick Drake, Massive Attack, David Sylvian, Vashti Bunyan, Brighde Chaimbeul en nog veel meer van dergelijke sfeermakers zorgden voor een mooie soundtrack bij het druilerige weer.
Het is een 32 km lange weg door een landschap van spiegelende lochs, beboste heuvels met kale ronde toppen...zo staat het toch in de Rough Guide maar op deze regendag was er weinig van te zien, maar niet getreurd, Kate Bush, Nick Drake, Massive Attack, David Sylvian, Vashti Bunyan, Brighde Chaimbeul en nog veel meer van dergelijke sfeermakers zorgden voor een mooie soundtrack bij het druilerige weer.
De Red Deer Range is een wildlife-gebied/kijkpunt dat in 1977 werd opgericht zodat bezoekers het grootste landzoogdier van Groot-Brittannië, het rood hert, van dichtbij kunnen zien.
Er leven ongeveer 25 à 60 rood herten rond het gebied; ze blijven meestal in de buurt van het uitkijkplatform en ze krijgen wel eens een wortel of zo van bezoekers waardoor ze naderbij komen en helemaal niet schuw zijn.
Eén van de mannetjes kwam heel dicht, ik kon hem zelfs aaien.
Jammer dat we geen gepast eten mee hadden, misschien hadden de bezoekers na ons wel iets lekkers voor deze mooie kerel.
Op weg naar huis passeerden we het Earlston Power Station in Kirkcudbrightshire bij de rivier Water of Ken.
Het is één van de zes waterkrachtcentrales in (en rond) Galloway Forest Park.
In Schotland draagt hydro-energie ongeveer 12 % bij aan de elektriciteitsproductie.
Het is één van de zes waterkrachtcentrales in (en rond) Galloway Forest Park.
In Schotland draagt hydro-energie ongeveer 12 % bij aan de elektriciteitsproductie.
Er werd al wat gepakt want morgen reden we verder, ik schreef nog wat verder nadat de foto's van de dag waren geselecteerd voor de juiste mappen op de laptop.
De laatste tot dan toe beschikbare aflevering van Outlander werd bekeken, ook een blik naar buiten gericht waar het nog steeds bewolkt was...
De laatste tot dan toe beschikbare aflevering van Outlander werd bekeken, ook een blik naar buiten gericht waar het nog steeds bewolkt was...
Dag 16: Koud begonnen, warm geëindigd
Vroeg wakker, terwijl het buiten nog donker was. Helaas niet donker genoeg: het was volle maan én ijzig koud.
De auto zat onder een laag ijs. Nadat alles ontdooid was, reed ik nog wat verder naar een donkere plek, maar het maanlicht was zo fel dat het de hele vallei verlichtte.
De auto zat onder een laag ijs. Nadat alles ontdooid was, reed ik nog wat verder naar een donkere plek, maar het maanlicht was zo fel dat het de hele vallei verlichtte.
In het westen ging de maan langzaam onder, terwijl in het oosten de zon al opkwam…
Dat zal dus voor een andere reis zijn.
Dat zal dus voor een andere reis zijn.
Terug in Granite House schreef ik nog wat verder aan deze blog.
Om 9 uur ging plots de deur open: iemand met een emmer vol poetsmiddelen stond binnen… en deed meteen weer de deur dicht toen hij merkte dat wij er nog waren. Duidelijk een uur te vroeg – misschien stond zijn klok nog op winteruur?
Om 9 uur ging plots de deur open: iemand met een emmer vol poetsmiddelen stond binnen… en deed meteen weer de deur dicht toen hij merkte dat wij er nog waren. Duidelijk een uur te vroeg – misschien stond zijn klok nog op winteruur?
Wij moesten het huis in elk geval pas om 10 uur verlaten.
Het was een zonnige ochtend, de eerste keer dat we Galloway zo stralend zagen.
Het was een zonnige ochtend, de eerste keer dat we Galloway zo stralend zagen.
We stopten in Dumfries om de auto op te laden én even een plaspauze te nemen.
De stad heeft een sterke band met de beroemde Schotse dichter Robert Burns, hij woonde hier de laatste jaren van zijn leven en stierf er op 37-jarige leeftijd.
De stad heeft een sterke band met de beroemde Schotse dichter Robert Burns, hij woonde hier de laatste jaren van zijn leven en stierf er op 37-jarige leeftijd.
Er valt hier heel wat te bezoeken rond de dichter, maar daar hadden we deze keer geen tijd voor.
Terwijl ik op zoek was naar een toilet, zag ik deze kerels genieten van hun welverdiende rust.
Terwijl ik op zoek was naar een toilet, zag ik deze kerels genieten van hun welverdiende rust.
We waren ruim op tijd in Newcastle. We dachten de auto nog even op te laden, maar onze RFID-kaart werkte niet meer zo goed en we hadden geen zin om nog extra apps te installeren. Dan laden we wel op in IJmuiden…
Er was opvallend veel politie in de buurt; blijkbaar lag het politiebureau vlakbij.
Er was opvallend veel politie in de buurt; blijkbaar lag het politiebureau vlakbij.
Tot onze verbazing heette de straat Stanhope Street! Wat een toeval, fans van de serie Vera weten vast meteen wat ik bedoel.
Iets na 15 uur reden we de parking van DFDS op, waar de King Seaways al klaar lag.
Iets na 15 uur reden we de parking van DFDS op, waar de King Seaways al klaar lag.
Na de formaliteiten parkeerden we de auto in het ruim.
We brachten eerst onze koffer naar de kajuit en gingen daarna naar dek 12 voor een drankje in de Sky Bar.
Deze keer kocht ik ook voor het eerst een internetpakketje.
Deze keer kocht ik ook voor het eerst een internetpakketje.
Het bleek een stuk goedkoper dan vroeger: voor zes euro kreeg je maar liefst 25 uur wifi. Dat is amper vijftig cent minder dan een halve liter Heineken in deze bar… tja, dan is de keuze snel gemaakt.
Het was Paasvakantie en er waren hele bussen met schoolgaande jeugd aan boord.
Het was Paasvakantie en er waren hele bussen met schoolgaande jeugd aan boord.
Nederlanders die terug naar huis gingen en Engelsen die net op (school)reis vertrokken.
Het plan was om hier nog wat verder te schrijven aan de blog, maar dat bleek al snel voor later te zijn.
Intussen werd er omgeroepen dat we in een andere bar terecht konden voor karaoke, light music and singers.
Die kelk lieten we aan ons voorbijgaan.
We trokken ons terug in de kajuit, normaal een oase van rust, al lag die deze keer vlak bij de traphal.
We trokken ons terug in de kajuit, normaal een oase van rust, al lag die deze keer vlak bij de traphal.
Toch lukte het om nog wat te schrijven.
Om 19 uur gingen we eten, al was het eigenlijk 20 uur, want het uur dat we eerder hadden gewonnen tijdens de heenreis moesten we nu weer inleveren.
Om 19 uur gingen we eten, al was het eigenlijk 20 uur, want het uur dat we eerder hadden gewonnen tijdens de heenreis moesten we nu weer inleveren.
In de Explorer’s Kitchen was het gelukkig rustiger; de meesten waren al eerder gaan eten.
Zoals gewoonlijk kozen we aan het grote buffet alles wat volledig plantaardig was.
Ik had al twee weken nauwelijks nieuws gevolgd, geen oorlog of andere miserie tijdens de reis…
Maar in onze kajuit keken we toch nog naar een tweetal afleveringen van De Ideale Wereld, op een grappige manier het nieuws laten binnen druppelen kon nog net.
Ik zette de verwarming wat hoger en zo eindigde de dag.
Maar in onze kajuit keken we toch nog naar een tweetal afleveringen van De Ideale Wereld, op een grappige manier het nieuws laten binnen druppelen kon nog net.
Ik zette de verwarming wat hoger en zo eindigde de dag.
Vandaar: koud begonnen, warm geëindigd.
Dag 17: Alcohol bij het ochtendgloren?
Na het laatste ontbijt van deze reis zagen we dat een paar voetballende jongeren onder hun voeten kregen van het personeel…waar waren eigenlijk hun begeleiders, vroegen wij ons af.
Iets na 10 uur mochten we naar de auto, al verliep het ontschepen veel trager dan gewoonlijk.
Eerst dachten we dat er een strenge douanecontrole bezig was, geen
probleem voor ons, wij hadden slechts één fles whisky aan te geven.
Maar nee hoor: op dit vroege uur werd het ontschepen vertraagd door een alcoholcontrole van de Koninklijke Marechaussee, een militaire dienst die ook politietaken uitvoert.
Een uur later dan voorzien reden we eindelijk van de parking.
Een uur later dan voorzien reden we eindelijk van de parking.
Even verder laadden we de auto nog wat op en rond 12.30 uur begon de rit naar huis.
In Hulst deden we nog enkele paasboodschappen die bij ons niet te vinden zijn.
Rond 17.30 uur kwamen we thuis aan, blij om de dieren terug te zien want die hadden we natuurlijk gemist, ook al waren ze in goede handen van onze buurvrouw.
Deze reis was toch wat anders dan gewoonlijk: veel sneeuw, wat we daar anders in de zomer niet meemaken.
Rond 17.30 uur kwamen we thuis aan, blij om de dieren terug te zien want die hadden we natuurlijk gemist, ook al waren ze in goede handen van onze buurvrouw.
Deze reis was toch wat anders dan gewoonlijk: veel sneeuw, wat we daar anders in de zomer niet meemaken.
Het rijden met de elektrische auto verliep op zich probleemloos dankzij de ruime actieradius.
De compatibiliteit met laadpalen was niet altijd optimaal, maar dat wordt vast steeds beter.
Opladen aan snelladers is waarschijnlijk niet goedkoper dan benzine of diesel, maar aan gewone laadpalen is het ongeveer de helft goedkoper.
Het schrijven van het laatste verslag van deze blog ging gepaard met een glas whisky van de fles die we tijdens de reis hadden meegebracht.
Volgend jaar gaan we misschien eens in de herfst… nu al zin in.
Het schrijven van het laatste verslag van deze blog ging gepaard met een glas whisky van de fles die we tijdens de reis hadden meegebracht.
Volgend jaar gaan we misschien eens in de herfst… nu al zin in.
Slàinte!
Jacky De Reviere, 3 april 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten