dinsdag 24 maart 2026

Schotland 2026: Dag 3 & 4

Dag 3: Naar de sneeuw! 

Deze tijd van het jaar ligt er nog heel wat sneeuw op de bergtoppen.
 


Naar die sneeuw zouden we vandaag rijden, in Aviemore moesten we zijn! Onderweg even gestopt in Kingussie om de auto op te laden, niet dat het echt nodig was maar we moesten toch nog wat plannen en daar op een bankje in de zon konden we gemakkelijk de kaart open leggen. 
 

We laden liever wat meer op dan te weinig, zo raken we nooit in de problemen, er staan verrassend veel laadpalen, de snelladers zijn als reiziger uiteraard de interessantste qua snelheid maar wel duurder dan de gewone.
 
Naar de sneeuw dus, die ligt er zeker nog voldoende op de Cairn Gorm, tot april kan je er skiën en snowboarden op 32 km skipistes. 
De wintersporters hebben de beschikking over in totaal 13 liften.
In gezelschap van overwegend skiërs gingen we naar boven met de Cairngorm Mountain Railway, een twee kilometer lange kabelspoorweg (funicular) die toeristen en skiërs naar een station op een paar honderd meter van de top van de Cairn Gorm berg brengt.
De spoorweg werd 25 jaar geleden geopend maar kampt regelmatig met structurele problemen.
 
De laatste jaren werd ze soms meerdere maanden gesloten door barsten in het beton, de weersomstandigheden zijn er vaak heel bar en het onderhoud kost handenvol geld. 
Het Scottish Parliament’s Public Audit Committee van het Schotse parlement heeft in februari 2026 hun bezorgdheid geuit over de vraag of de economische voordelen van de kabelbaan opwegen tegen de kosten om deze te handhaven.
Het is de derde keer dat wij hier naar boven gingen, de eerste keer in de winter als er wordt geskied. 
 
In het eindstation is een restaurant maar wij hadden een stevig ontbijt gegeten, dus bezochten we het niet.
 
 
Skiën kunnen we niet, maar wandelen wel – zolang de rug het toelaat. Naar de top loopt een wandelpad dat nu niet zichtbaar is door het dikke pak sneeuw, al geven paaltjes wel aan waar je het best naar boven gaat.
In minder dan een uur stonden we op de top, met als beloning een spectaculair uitzicht.
Zo’n 80% van de dagen is het er bewolkt, maar vandaag was het, net als de twee vorige dagen, een stralend zonnige dag. 
We verbleven een tijdje op de top, er is een automatisch weerstation gevestigd, het was er wel winderig maar met ongeveer 5° C niet zo koud, we konden tientallen kilometers ver kijken en herkende heel wat bekende bergtoppen.
 


Na de afdaling stopten we nog even in Aviemore om Highland Soap te kopen.
Tijdens elke reis laten we daar een grote hervulbare glazen fles vullen. In deze winkel hadden ze de juiste zeep helaas niet, maar later op de reis komen we zeker nog een andere shop tegen.
Ondertussen hing de auto even aan de laadpaal, morgen rijden we immers een heel stuk verder.
In de Tesco kocht ik vegan haggis. Die vind ik echt lekker, zeker vergeleken met de originele versie, die naar mijn mening echt vies smaakt en ruikt. Ik heb die ooit, zo’n 26 jaar geleden, eens gegeten en mijn maag draait er nog altijd van om. De plantaardige versie is veel toegankelijker en best wel populair; hier en daar staat die zelfs op de ontbijtkaart. De variant die ik kocht is bedoeld om thuis klaar te maken. Ze hebben hier trouwens ook black pudding in een plantaardige versie.
 
Tijdens onze laatste overnachtingen verblijven we in een regio waar we niet eerder zijn geweest. Wellicht maken we daar af en toe ons eigen ontbijt.
Terwijl de auto stond op te laden, genoten wij van een Belhaven Best. Met zowel onze eigen batterijen als die van de auto weer opgeladen, reden we daarna terug naar de Balsporran B&B. Onderweg kleurde de ondergaande zon het berglandschap zachtroze.
Bij aankomst stond er opnieuw een driegangenmenu voor ons klaar: een bijzondere lekkere prei-aardappelsoep, echt het eten waar men naar hunkert na een dag in de sneeuw, gevolgd door een heerlijke pasta en als dessert was er opnieuw die geweldige crumble met ijs.
 

Gary vertelde ons dat de meeste gasten van de b&b niet vegan zijn, sommige zijn wat argwanend naar het eten maar eens ze het hebben geproefd zijn ze overtuigd, hier staat met Susan dan ook een uitstekende kok in de keuken!
Naast de b&b loopt een fietspad dat loopt van Pitlochry naar Inverness, heel wat gasten zijn fietsers die hier overnachten.
Vegan of niet, dit is sowieso een toplocatie voor wie de Highlands wil verkennen.
's Avonds zet ik steeds de foto's over naar de laptop, eventueel wat plannen voor de komende dag en uiteraard wat Outlanderen met een wijntje erbij.
Morgen checken we hier uit dus werd er al wat gepakt. 
Bovenstaande foto werd genomen vanuit het raam van onze kamer, a room with a view! 
Een geweldig uitzicht ook al zie je niet The Sydney Opera House, The Hanging Gardens of Babylon of de uitbarsting van de Krakatau maar wel soms Herds of wildebeest sweeping majestically! 😀

Dag 4: Den bos in: Blackmuir Woods & The Fyrish Monument 

Zaterdag 21 maart, begin van de lente, de zon scheen alvast volop maar later op de dag zou het bewolkt worden, het zou wel droog blijven.
First things first! Deze dag begonnen we zoals gewoonlijk met een lekker en stevig warm ontbijt, én ook: toast, yoghurt, granen, zaden, fruit...
Er is keuze uit meerdere opties maar we kozen toch opnieuw voor het typische Britse ontbijt in een vegan variant, die worstjes zijn echt heel lekker! 
Ook de huisgemaakte croissants met amandelvulling zijn fantastisch.
Net als vier jaar geleden hadden we hier opnieuw een fantastisch verblijf. 
 
Na uitgecheckt te hebben bij Susan en Gary reden we verder naar het noorden. Ullapool was onze bestemming, maar we hadden twee tussenstops gepland.
Ongeveer 25 kilometer voorbij Inverness ligt in Strathpeffer het Blackmuir Woods, een bos waar ook het Touchstone-doolhof te vinden is.
Touchstone Maze is een doolhof van 81 rotsblokken afkomstig uit steengroeven verspreid over de Highlands. 
Hoewel de rotsen zelf zeer oud zijn, werd het doolhof pas in 1994 aangelegd als eerbetoon aan de rijke geologische geschiedenis van de Schotse Hooglanden. 
 
 
Een van de stenen is echt wel een oude knar, deze kei is maar liefst 3 miljard oud, en is daarmee één van de oudst gedateerde stenen in het Verenigd Koninkrijk.
 
 
Op één van de stenen zag ik een merkwaardige ongetwijfeld zeer oude inscriptie, betreft het een vruchtbaarheidssymbool? Een afbeelding van een UFO? Of is het een paddenstoel getekend door iemand die er teveel van een bepaalde soort heeft gegeten? In ieder geval een mysterieuze boodschap, misschien achterlaten door een volk dat wellicht reeds lang is uitgestorven...
 

De route naar Touchstone Maze loopt door het vochtige en mossige Blackmuir Woods.
 
 
We wandelden op brede wandelpaden tussen heide en bossen met sparren, berken en brem langs de hellingen van Cnoc Mòr.
Zoals in alle vochtige bossen hier hangen er lichen aan de takken van de bomen, baardmos dat eruit ziet als grijsgroene slierten of "baarden".
Dit wijst op een gezonde luchtkwaliteit. Ze zijn onschadelijk voor de boom en vormen een symbiose van schimmels en algen.
Het gaat trouwens goed met de bossen in Schotland:
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/06/16/bomen-op-grote-re-hoogte-in-schotland/
 
 
Dichter bij het dorp staan een paar huizen aan de linkerkant met een aantal interessante houten sculpturen voor de woning.
 

In het dorp passeerden we aan een verlaten tankstation, en plots kleurde de wereld sepia.
 
 
Een paar kilometer verder staat het Fyrish Monument, het staat op de top van Fyrish Hill en is te zien vanaf de A9.
Het was even zoeken naar de parking waar de wandeling start, wegwijzers er naartoe staan er niet.
https://www.walkhighlands.co.uk/ullapool/fyrish-monument.shtml
Eenmaal daar aangekomen gingen we op pad, een 3 kilometer lange tocht op het Jubilee Path door prachtige bossen.
 
 
Het was lastiger dan voorzien, een gestage klim die de hele tijd aanhield, we rusten dan ook regelmatig want zo een tweede wandeling was iets teveel van het goede.
met een blije hond als gezelschap.
 

Daar was eindelijk het monument te zien, en één van de honden daar aanwezig was een basset.💖
 
 
 
Het Fyrish Monument werd in 1782 gebouwd in opdracht van Sir Hector Munro van Novar en is gemodelleerd op de poorten van Negapatam in India. 
De context die destijds werd gegeven voor de bouw van het monument was dat het de lokale werkloosheid en armoede zou verlichten. De inwoners van de omgeving werden daarom tewerkgesteld voor een loon van één cent per dag. Ze verrichtten het zware, rugbrekende werk van het naar de top van de heuvel dragen van stenen, tot bijna 1500 voet hoogte.
Er bestaat bovendien een anekdote dat Sir Hector Munro soms een deel van de stenen weer de heuvel af liet rollen. Op die manier bleven de arbeiders langer bezig en konden ze ogenschijnlijk meer loon verdienen. Of dit nu het gedrag was van een cynische tiran of juist van een welwillende, liefdadige landeigenaar, blijft een kwestie van interpretatie.
 

Het monument is een folie en heeft geen duidelijk doel en vervult ook geen echte functie. In zijn tijd kostte het ongeveer £120.000 — een bedrag dat vandaag neer zou komen op zo’n £30 miljoen.
Is het een monument voor het ego en de ijdelheid van een machtige man? Of waren het juist de daden van een liefdadige landeigenaar die broodnodige verlichting bracht voor de ontberingen van de lokale bevolking?
We raakten er aan de praat met een jongeman, toen ik vertelde dat we ook nog naar Galloway gingen, bleek hij van daar te zijn en hij tipte ons dat we zeker naar de sterren moesten kijken gezien het de op drie na donkerste plek op Aarde is.
We hopen dus op heldere nachten daar!
Hij nam deze foto van ons. 
 
 
Voor het afdalen nog enkele foto's van de omgeving, een goed uitzicht over de besneeuwde bergtoppen in het Noorden en op de Cromarty Firth en de Easter Ross-regio. 
 

De afdaling verliep vlot, na een uurtje zaten we terug in de auto, na uiteraard eerst de modderige bergschoenen uit te doen.
De weg naar Ullapool is prachtig, en we spotten er ook enkele herten, ze waren moeilijk te zien want ze hadden hun camouflagepak aan en gingen helemaal op in de roestbruine omgeving waar ze stonden.
Ik had ze nooit opgemerkt, moet ook op de weg letten, maar Martine heeft arendsogen.
 

Het verblijf voor de komende vier dagen dat we hadden gereserveerd is Ullapool Lawyur's patch, een gezellig klein huisje gelegen in Argyle Street in het centrum van Ullapool.
 
 
 
 
En potverdorie, het eerste waar mijn oog op viel bij het binnenkomen was een boekenrekje met het KLF boek erin.
Als fan van de band, meteen een thuisgevoel, alhoewel dat gevoel er al is als ik van de ferry stap.
 

Ze zijn natuurlijk bekend en berucht zijn in dit land vanwege de talloze strapatsen die ze hier uithaalden.
 
Tijd om iets te eten, heel handig dat in deze straat de restaurants en ontbijtgelegenheden zijn.
Toen we twee jaar geleden logeerden in dit stadje aten we op de eerste avond pizza van Oak & Grains, toen nog een foodtruck maar inmiddels een echte pizzeria op 200 meter wandelen van ons huisje.
We aten er precies dezelfde pizza als toen want die is heel lekker, één van de twee vegan pizza's op de kaart.
 

 Morgen wacht er een nieuwe dag en de zon zal opnieuw van de partij zijn.
 
 Slàinte!

Jacky De Reviere, 21 maart 2026  
Gepost door op

Geen opmerkingen:

Een reactie posten

Abonneren op: Reacties posten (Atom)