Schotland 2026: Dag 7

Dag 7: The Bone Caves

The Bone Caves

Vandaag was de laatste dag in Ullapool en we bekeken de opties wat we gingen doen: Handa Island bezoeken kan niet in deze tijd van het jaar, en de langere bergwandelingen in bijvoorbeeld The Fisherfield Forest die ik ooit nog wil doen, zijn met de rug momenteel niet mogelijk.

De wandeling naar de sinds de jaren '70 off-grid levende gemeenschap op het schiereiland Scoraig was wel een optie. Maar dan op een volledig droge dag, wat het vandaag wellicht niet zou worden. En het dorp is enkel te bereiken via een 8 kilometer lang wandelpad vanaf de plaats waar het wegennet stopt, ze wonen bewust ver van de maatschappij en er lopen zelfs geen wegen naatoe. Per zeetaxi kan je wel worden afgehaald door één van de bewoners daar, wel niet goedkoop.

 

We kozen voor een 4.5 km lange bergwandeling naar The Bone Caves in de buurt van Inchnadamph.

https://www.walkhighlands.co.uk/ullapool/bonecaves.shtml 

Maar eerst iets eten, geen ontbijt deze keer, het was reeds 11u en we gingen naar één van de twee afhaalzaken in de straat.

 

West Coast Delicatessen zou een aanrader zijn maar die sloten enkele weken geleden definitief de deuren.

Dus werd het Jojo Cafe waar we een lekkere zoete aardappelsoep kochten en broodjes met hummus om in het huisje op te eten, het moet niet elke dag een Full Scottish Breakfast zijn maar morgen toch weer.😊

 

Op weg naar de startplaats van de wandeling zagen we grote kuddes herten, wat een prachtige dieren!

 

Toen we op de parking aankwamen, was meteen duidelijk dat we hier helemaal alleen waren. Perfect: de hele vallei leek van ons.
Al vlak na de start kwamen we de onstuimige waterval van de Allt nan Uamh (de Grottenbeek) tegen. Onstuimig zijn is nu eenmaal wat watervallen doen, het hoort bij hun core business, maar deze ging wel erg ver: hij pikte mijn drinkfles! Gelukkig kon ik die nog net uit het kolkende water teruggrijpen.

De waterval ligt op slechts een paar honderd meter van de parkeerplaats en is populair ook voor wie de wandeling niet aanvangt, maar vandaag dus niet.

 

 

Vlak na de waterval verdwijnt de rivier gedeeltelijk ondergronds in de kalkstenen bodem, een bijzonder natuurverschijnsel dat vaak de 'magische rivier' wordt genoemd. 

De waterval ligt op ongeveer 168 meter hoogte en vormt het startpunt voor wie de bijzondere geologie en eeuwenoude geschiedenis van de streek wil verkennen. Tegelijk is het de toegangspoort tot de kalkstenen vallei met de opmerkelijke Bone Caves. 

Door de rivier stroomopwaarts te volgen, klimt het pad geleidelijk omhoog. Naarmate het dal smaller wordt, passeerden we een grote bron: de Fuaran Allt nan Uamh, waar een ondergrondse waterloop aan de voet van een rots weer aan de oppervlakte komt.

Het water dat hier omhoog borrelt, is afkomstig van beken die ongeveer een kilometer hoger in de vallei in het kalksteen verdwijnen en via een netwerk van grotten en spleten ondergronds verder stromen.

Bij de bron lijkt het alsof het water recht uit massief gesteente komt, maar in werkelijkheid borrelt het op door een dikke laag grind en sediment, typisch voor kalksteenlandschappen.

In droge periodes ligt de rivierbedding boven de bron bijna volledig droog, omdat het water ondergronds stroomt. Alleen na hevige regen verschijnt er weer een zichtbare stroom aan de oppervlakte

 

 

Iets verderop kwamen we een tweede bron tegen, nooit eerder zo een duidelijke bron gezien, meestal zitten die verscholen tussen rotsen.

 

Tot daar was het ruisen van de rivier voortdurend aanwezig geweest, maar eenmaal voorbij de bron viel dat geluid weg. Af en toe klonk nog het gezang van een vogel, verder niets. 

Tussen de bergen was er zelfs geen wind, pure stilte en een heerlijk gevoel van totale afzondering.

 

Al snel worden de grotten zichtbaar op de steile klif aan de overkant van de nu droge beek. Bij een splitsing, gemarkeerd door een groot rotsblok (momenteel amper leesbaar), namen we het pad naar de grotten.

 

Eerst kruisten we de droge rivierbedding om vervolgens geleidelijk omhoog te klimmen naar de voet van Creag nan Uamh - de Rots van de Grotten.

Vandaar was het nog een steile klim langs een rotsrichel naar de ingang van de grotten.  

 

 

De grotten werden in 1889 opgegraven door de geologen Benjamin Neave Peach en John Horne.  

Ze vonden de overblijfselen van dieren die ooit door de Hooglanden zwierven, waaronder lynx, ijsbeer, arctische vos en lemmingen.

Nu huisde er deze soort:

 

We verkenden de rotsen niet al te diep; sommige kleinere ingangen lopen ook dood. Als het hier misgaat, gaat het meteen goed mis, want er is niemand anders in de buurt en er is ook geen gsm-bereik.

 

 

De hemel was aan het dichttrekken en in de verte zagen we het regenen, we begonnen aan de afdaling nu het pad nog droog en niet glibberig was.

 

Het pad ging verder onder de rotsen en daalt uiteindelijk af naar een zijrivier van de Allt nan Uamh glen.

We kwamen aan de overkant van de Rots van de Grotten en zagen nu duidelijk de openingen in de bergwand.

 

 

Ondertussen was het fel aan het regenen, gelukkig niet langer dan een half uurtje en we waren erop voorzien.

Na een tijdje was de parking en de waterval in zicht.

 

Op weg naar Ullapool kwamen we opnieuw herten tegen, eentje van hen poseerde alsof ze op de catwalk stond.

Even verder kwam de Suilven in beeld, één van de bekendste bergen van de Assynt, mooie herinneringen aan die zomerse dag in 2024 toen ik naar de top wandelde.

https://lievernaarhetnoorden.blogspot.com/2024/05/schotland-2024-dag-12-13.html 

 

 

Terug in Ullapool gingen we eten bij Essence of India. Het restaurant heeft mooie recensies wat het eten betreft, en die zijn volledig terecht. Het interieur doet een beetje denken aan een schoolrefter, maar dan met een Indiase touch. 

Het belangrijkste, het eten, was overheerlijk.

 

De toiletten kunnen wel een opfrisbeurt gebruiken en een grondige schoonmaak, want nu is alleen rond het toilet zelf aandacht besteed. De zeep was wel vegan!

 

Het was onze laatste dag in Ullapool, morgen zou het een stuk kouder worden met sneeuw op ons pad.

Na het bezoek aan het Indiaas restaurant laadde ik de auto volledig op aan de parking bij Tesco, morgen wachtte ons immers een lange rit, ondertussen pakte Martine de spullen. 

 

Slàinte!

Jacky De Reviere, 24 maart 2026