Dag 8: Door de Highlands over de besneeuwde Bealach na Bà
Het weer was duidelijk veranderd, er was veel regen gevallen en op de heuvels rond de stad lag sneeuw. De lucht was zwanger van meer sneeuw, perfecte timing want vandaag stond een mooie autorit gepland.
De luchtfoto hiernaast is niet zelf genomen, er zal vandaag wel sneeuw liggen. Aangezien het een single road track is kan dit best een spannende ervaring worden.
Maar eerst een stevig ontbijt verorberen, daarvoor gingen we naar The Bothy Coffee Shop, ongetwijfeld de gezelligste en unieke ontbijtplaats in Ullapool.
Heel tof ingericht met Sea Shepherd stoelen en lots of funny things on the
walls.
Die geinigheden werden tot in het toilet doorgetrokken, ik wist niet waar eerst kijken.
En het eten was lekker, ze hadden twee soorten vegan patisserie in hun toog, die zagen er te lekker uit om te laten liggen, we kochten die voor onderweg.
Toen we binnenkwamen was er nog redelijk wat plaats maar al snel zat het vol, net als de andere zaken waar we gingen ontbijten, in het hoogseizoen is het hier wellicht niet evident om te ontbijten.
We kozen er bewust voor om via kleine wegen te rijden. In de hoger gelegen gebieden sneeuwde het af en toe, maar met temperaturen van 2 à 3 °C werd het niet glad.
Tussen de buien door liet de zon zich geregeld zien en veranderde het landschap voortdurend van kleur, afhankelijk van aan welke kant van de bergen of de kust we reden.
Tussen de buien door liet de zon zich geregeld zien en veranderde het landschap voortdurend van kleur, afhankelijk van aan welke kant van de bergen of de kust we reden.
We reden langs het kustpad naar Applecross, met zicht op het eiland Skye.
Een prachtig eiland, reeds vaak geweest maar dit jaar doen we uitzonderlijk geen eilanden aan.
Het schiereiland Applecross is op twee manieren te bereiken: via de langere kustroute of via de beruchte bergpas Bealach na Bà, waar vrachtwagens en auto’s met caravan niet zijn toegestaan.
Het steile traject overbrugt 626 meter hoogte, van zeeniveau tot vlak onder de heuvel Sgurr a’ Chaorachain — en voert langs meerdere haarspeldbochten en hellingen van rond de 20%.
Naarmate we verder stegen, kwamen we steeds meer in een besneeuwd landschap terecht. De weg bleef goed berijdbaar, die had onlangs een nieuwe asfaltlaag gekregen en werd voortdurend vrijgemaakt van sneeuw en bestrooid tegen gladheid.
Ik vond deze rit één van de absolute hoogtepunten van de tien Schotland reizen.
Boven gekomen hielden we halt om onze taartjes op te eten die we deze ochtend kochten in The Bothy.
Een Lemon Cake voor Martine en een Salted Caramel & Chocolate Tart voor mij, ze waren bijzonder lekker!
En dan kwam het haarspeldencircuit naar beneden eraan, Martine durfde amper te kijken en stond doodsangsten uit, zeker als we de sneeuwruimer moesten kruisen in de bochten.
In het dal nam ik van veraf gezien, deze foto, zo erg ziet het er toch niet. 
De dag begon met zon maar lang zou dit niet duren. 
Ook voor wie hier nooit is geweest komt deze vallei misschien bekend voor, talloze scenes van films werden hier opgenomen waaronder Monty Python and the Holy Grail, Braveheart, Highlander, Skyfall, Rob Roy, Harry and The Prisoner of Azkaban, Mary Queen of Scots...Coire Gabhail, beter bekend als de Lost Valley, is de verborgen vallei waar de MacDonalds van Glen Coe ooit hun geroofde vee verborgen hielden. 
Dankzij een aardverschuiving die de ingang blokkeerde, lag de plek grotendeels uit het zicht.
Hoewel de route erg populair is, mag de steile klim absoluut niet worden onderschat. 
Op één plek na is de tocht niet echt gevaarlijk, maar er is een passage waar je over een smalle rotsrichel moet klauteren en dat blijft een tricky moment. 
Het is natuurlijk mogelijk om de vallei te doorkruisen en de wandeling zo lang te maken als je zelf wilt. Er zijn hier tal van mogelijkheden om prachtige wandelroutes uit te stippelen. Zo kun je bijvoorbeeld verder trekken naar de top van Stob Coire Sgreamhach (1.072 m). Deze ligt op ongeveer 3,3 km afstand, maar daarvoor moet je wel meer dan 750 extra hoogtemeters overbruggen. 
We zaten nog maar halfweg, maar goed op schema, in de buurt van Fort William namen we een plaspauze in een Costa vestiging en kochten we een taartje, ondertussen laadde de auto wat bij op de parking.
De hele tocht reden we door dalen met besneeuwde bergtoppen en soms lag de sneeuw tot in het dal, de wegen waren echter vrij want het bleef de hele dag een paar graden boven het vriespunt.
Precies om 18u kwamen we in Bridge of Orchy aan bij Greenstone Lodge.
Exact zoals we hadden aangegeven, de kennismaking met gastvrouw Hayley was uitermate hartelijk, we kregen een heerlijk stuk taart (taart nummer drie deze dag!)
ter verwelkoming.
Greenstone Lodge is een volledig vegan B & B gelegen aan de prachtige en populaire wandelroute West Highland Way.
Stond al een paar jaar op ons verlanglijstje maar het zit er heel snel vol, nu buiten het seizoen lukte het wel om twee dagen te boeken.
De kamers zijn gezellig ingericht in de stijl van een echte lodge.
Alles is er aanwezig om te genieten van een geweldig verblijf, er staat een tafel vol lekkernijen voor bij de thee en er is een kledingdroogkast aanwezig.
We hadden vooraf aangegeven hier te dineren, een driegangenmenu gemaakt door Chris, de gastheer die ook een chef is, en dit hebben we geweten!
De beide dagen aten we hier heel goed, dit is op alle vlakken een aanrader.
Een heel vriendelijk en joviaal gastkoppel ook.
Het diner wordt gebracht op de kamer met dezelfde service als in een restaurant.
Met een heel voldaan gevoel gingen we de avond in, zoals gewoonlijk werden de foto's van de voorbije dag bekeken en geselecteerd, en we bespraken wat we de volgende dag gingen doen. Het zou een dag met veel sneeuw worden.
Maar voordat het zover was, eerst een aflevering Outlander en dan de nacht in.
Dag 9: The Lost Valley
Vandaag gingen we naar The Lost Valley in Glencoe.
Dit deden we niet op een lege maag, een uitgebreid ontbijt is de start van iedere dag in de Highlands.
Chef Chris had er zijn werk van gemaakt.
Een Full Scottish Breakfast met o.a. vegan haggis en lorne, twee typische Schotse gerechten maar dan in een plantaardige versie. Het smaakte verbluffend goed! Ik at het de beide dagen, Martine koos één van de dagen het Continental Board, ook lekker. Alles werd binnen gerold op een dinner trolley.
Genoeg over eten, het is hier tenslotte een reisblog en geen culinaire blog...alhoewel.😀
We reden naar Glencoe, onderweg stopten we even bij het Loch Tulla Viewpoint.
Een jong koppel maakte er foto's van zichzelf, de vrouw gekleed in een zomerse jurk, wellicht een gelegenheidsfoto, het was 3 °C, wellicht gingen ze niet de bergen intrekken zoals wij, van hen maakte ik geen foto, wel van de prachtige omgeving.
De wandeling naar The Lost Valley (Coire Gabhail) start aan het Three Sisters Viewpoint.
De Three Sisters zijn één van de bekendste landschappen in de Schotse Highlands. Het zijn drie steile bergkammen aan de zuidkant van de Glen Coe, langs de A82.
Eén van de meest gefotografeerde bergen in Schotland.
En hopla, nog een foto erbij!
De drie zussen heten Beinn Fhada, Gearr Aonach en Aonach Dubh en zijn bergkammen die deel zijn van het Bidean nam Bian bergmassief.
Het iconische landschap dat hier te zien is werd gevormd door gletsjers tijdens de laatste ijstijd.
In 1692 speelde zich hier een bloedige episode af tussen de MacDonald-clan en troepen van de Britse regering, waarbij zo’n dertig clanleden om het leven kwamen.
Tijdens de gebeurtenissen werden clanleden de vallei en de omliggende bergen ingejaagd. Ongeveer veertig vrouwen en kinderen stierven later aan ontbering en blootstelling aan de kou tijdens hun vlucht.
Het bereiken van deze plek vraagt een wandeling die tegelijk ruig, intens en bijzonder dramatisch is.
In het begin is er een steile klim van 22% over erg rotsig terrein, in het verleden zijn hier al wandelaars naar beneden gevallen die het helaas niet hebben overleefd.
Op de plaats van dat ongeval zijn inmiddels stalen kabels bevestigd waaraan je je kunt vasthouden.
Door de populariteit van de wandeling beginnen veel mensen eraan zonder de juiste voorbereiding. Vooral het schoeisel laat vaak te wensen over.
Door de populariteit van de wandeling beginnen veel mensen eraan zonder de juiste voorbereiding. Vooral het schoeisel laat vaak te wensen over.
Ook vandaag zagen we verschillende mensen met schoenen die totaal ongeschikt waren voor dit soort terrein.
Na twee kilometer stappen bereiken we de plek waar de rivier moet
overgestoken worden. Dat kan over zogeheten stepping stones maar
tijdens dagen met veel regenval kunnen deze stenen door een hoog
waterpeil wel eens onder water liggen waardoor je mogelijk je schoenen
moet uittrekken, gelukkig was dit nu niet het geval.
Op één plek na is de tocht niet echt gevaarlijk, maar er is een passage waar je over een smalle rotsrichel moet klauteren en dat blijft een tricky moment.
Met goede wandelschoenen en wandelstokken is het echter prima te doen.
Vandaag lag er bovendien sneeuw.
Vandaag lag er bovendien sneeuw.
Zolang die nog zacht was, vormde dat geen probleem, maar eenmaal halverwege was het pad platgetrapt tot ijs.
Naast het pad stappen, in de verse sneeuw, ging zelfs gemakkelijker. Een koppel voor ons had stijgijzers onder hun schoenen en dat bleek duidelijk een voordeel.
Uiteindelijk bereikten we levend en wel de vallei zelf, al zijn we er niet verder in afgedaald, Martine vond het wel voldoende dat we hier al geraakt waren.
Uiteindelijk bereikten we levend en wel de vallei zelf, al zijn we er niet verder in afgedaald, Martine vond het wel voldoende dat we hier al geraakt waren.
Het uitzicht was bovendien minder spectaculair dan in de zomer: de sneeuw maakte het landschap vrij egaal en de wolken hingen zo laag dat de bergtoppen nauwelijks zichtbaar waren.
De afdaling verliep gelukkig vlot, al was het op sommige stukken erg steil, met hellingen tot wel 27%.
Wandelstokken zijn voor mij inmiddels een enorme meerwaarde. Zonder raak ik bijna geen berg meer op, ik trek me er letterlijk aan omhoog, waardoor mijn rug veel minder belast wordt.
Tijdens het afdalen bieden ze extra steun en helpen ze schokken in de onderrug te dempen, bovendien zorgen ze ervoor dat je knieën niet volledig geruïneerd zijn wanneer je weer beneden komt.
Op enkele passages gooide ik mijn stokken een stukje vooruit, bijvoorbeeld wanneer je over een richel moet klauteren, bij zo’n moment brak helaas één van de handvatten gedeeltelijk af.
Tijdens het afdalen bieden ze extra steun en helpen ze schokken in de onderrug te dempen, bovendien zorgen ze ervoor dat je knieën niet volledig geruïneerd zijn wanneer je weer beneden komt.
Op enkele passages gooide ik mijn stokken een stukje vooruit, bijvoorbeeld wanneer je over een richel moet klauteren, bij zo’n moment brak helaas één van de handvatten gedeeltelijk af.
Veilig en wel terug in het dal geraakt en ik wilde meer sneeuw, daarvoor namen we de stoeltjeslift in het Glencoe Mountain Resort.
Bovenaan was er een café, maar we hebben het niet bezocht.
45 minuten later vertrok de laatste terugrit en die konden we beter niet missen.
Het was hier een stuk kouder; hoe hoger je klom, hoe meer sneeuw er lag.
Voldaan van sneeuwplezier reden we terug naar de B & B waar ons alweer een heerlijk avondmaal wachtte.
We namen onder andere de gerechten die we gisteren niet namen, zo hadden we alles geproefd van het menu.
Greenstone Lodge is zeker een B & B waar we terug komen op één van de komende reizen, een huizenhoge aanrader heet dit.
En morgen? Dan reizen we verder naar...Japan
Slàinte!
Jacky De Reviere, 26 maart 2026
Jacky De Reviere, 26 maart 2026
Geen opmerkingen:
Een reactie posten