dinsdag 24 maart 2026

Schotland 2026: Dag 3 & 4

Dag 3: Naar de sneeuw! 

Deze tijd van het jaar ligt er nog heel wat sneeuw op de bergtoppen.
 


Naar die sneeuw zouden we vandaag rijden, in Aviemore moesten we zijn! Onderweg even gestopt in Kingussie om de auto op te laden, niet dat het echt nodig was maar we moesten toch nog wat plannen en daar op een bankje in de zon konden we gemakkelijk de kaart open leggen. 
 

We laden liever wat meer op dan te weinig, zo raken we nooit in de problemen, er staan verrassend veel laadpalen, de snelladers zijn als reiziger uiteraard de interessantste qua snelheid maar wel duurder dan de gewone.
 
Naar de sneeuw dus, die ligt er zeker nog voldoende op de Cairn Gorm, tot april kan je er skiën en snowboarden op 32 km skipistes. 
De wintersporters hebben de beschikking over in totaal 13 liften.
In gezelschap van overwegend skiërs gingen we naar boven met de Cairngorm Mountain Railway, een twee kilometer lange kabelspoorweg (funicular) die toeristen en skiërs naar een station op een paar honderd meter van de top van de Cairn Gorm berg brengt.
De spoorweg werd 25 jaar geleden geopend maar kampt regelmatig met structurele problemen.
 
De laatste jaren werd ze soms meerdere maanden gesloten door barsten in het beton, de weersomstandigheden zijn er vaak heel bar en het onderhoud kost handenvol geld. 
Het Scottish Parliament’s Public Audit Committee van het Schotse parlement heeft in februari 2026 hun bezorgdheid geuit over de vraag of de economische voordelen van de kabelbaan opwegen tegen de kosten om deze te handhaven.
Het is de derde keer dat wij hier naar boven gingen, de eerste keer in de winter als er wordt geskied. 
 
In het eindstation is een restaurant maar wij hadden een stevig ontbijt gegeten, dus bezochten we het niet.
 
 
Skiën kunnen we niet, maar wandelen wel – zolang de rug het toelaat. Naar de top loopt een wandelpad dat nu niet zichtbaar is door het dikke pak sneeuw, al geven paaltjes wel aan waar je het best naar boven gaat.
In minder dan een uur stonden we op de top, met als beloning een spectaculair uitzicht.
Zo’n 80% van de dagen is het er bewolkt, maar vandaag was het, net als de twee vorige dagen, een stralend zonnige dag. 
We verbleven een tijdje op de top, er is een automatisch weerstation gevestigd, het was er wel winderig maar met ongeveer 5° C niet zo koud, we konden tientallen kilometers ver kijken en herkende heel wat bekende bergtoppen.
 


Na de afdaling stopten we nog even in Aviemore om Highland Soap te kopen.
Tijdens elke reis laten we daar een grote hervulbare glazen fles vullen. In deze winkel hadden ze de juiste zeep helaas niet, maar later op de reis komen we zeker nog een andere shop tegen.
Ondertussen hing de auto even aan de laadpaal, morgen rijden we immers een heel stuk verder.
In de Tesco kocht ik vegan haggis. Die vind ik echt lekker, zeker vergeleken met de originele versie, die naar mijn mening echt vies smaakt en ruikt. Ik heb die ooit, zo’n 26 jaar geleden, eens gegeten en mijn maag draait er nog altijd van om. De plantaardige versie is veel toegankelijker en best wel populair; hier en daar staat die zelfs op de ontbijtkaart. De variant die ik kocht is bedoeld om thuis klaar te maken. Ze hebben hier trouwens ook black pudding in een plantaardige versie.
 
Tijdens onze laatste overnachtingen verblijven we in een regio waar we niet eerder zijn geweest. Wellicht maken we daar af en toe ons eigen ontbijt.
Terwijl de auto stond op te laden, genoten wij van een Belhaven Best. Met zowel onze eigen batterijen als die van de auto weer opgeladen, reden we daarna terug naar de Balsporran B&B. Onderweg kleurde de ondergaande zon het berglandschap zachtroze.
Bij aankomst stond er opnieuw een driegangenmenu voor ons klaar: een bijzondere lekkere prei-aardappelsoep, echt het eten waar men naar hunkert na een dag in de sneeuw, gevolgd door een heerlijke pasta en als dessert was er opnieuw die geweldige crumble met ijs.
 

Gary vertelde ons dat de meeste gasten van de b&b niet vegan zijn, sommige zijn wat argwanend naar het eten maar eens ze het hebben geproefd zijn ze overtuigd, hier staat met Susan dan ook een uitstekende kok in de keuken!
Naast de b&b loopt een fietspad dat loopt van Pitlochry naar Inverness, heel wat gasten zijn fietsers die hier overnachten.
Vegan of niet, dit is sowieso een toplocatie voor wie de Highlands wil verkennen.
's Avonds zet ik steeds de foto's over naar de laptop, eventueel wat plannen voor de komende dag en uiteraard wat Outlanderen met een wijntje erbij.
Morgen checken we hier uit dus werd er al wat gepakt. 
Bovenstaande foto werd genomen vanuit het raam van onze kamer, a room with a view! 
Een geweldig uitzicht ook al zie je niet The Sydney Opera House, The Hanging Gardens of Babylon of de uitbarsting van de Krakatau maar wel soms Herds of wildebeest sweeping majestically! 😀

Dag 4: Den bos in: Blackmuir Woods & The Fyrish Monument 

Zaterdag 21 maart, begin van de lente, de zon scheen alvast volop maar later op de dag zou het bewolkt worden, het zou wel droog blijven.
First things first! Deze dag begonnen we zoals gewoonlijk met een lekker en stevig warm ontbijt, én ook: toast, yoghurt, granen, zaden, fruit...
Er is keuze uit meerdere opties maar we kozen toch opnieuw voor het typische Britse ontbijt in een vegan variant, die worstjes zijn echt heel lekker! 
Ook de huisgemaakte croissants met amandelvulling zijn fantastisch.
Net als vier jaar geleden hadden we hier opnieuw een fantastisch verblijf. 
 
Na uitgecheckt te hebben bij Susan en Gary reden we verder naar het noorden. Ullapool was onze bestemming, maar we hadden twee tussenstops gepland.
Ongeveer 25 kilometer voorbij Inverness ligt in Strathpeffer het Blackmuir Woods, een bos waar ook het Touchstone-doolhof te vinden is.
Touchstone Maze is een doolhof van 81 rotsblokken afkomstig uit steengroeven verspreid over de Highlands. 
Hoewel de rotsen zelf zeer oud zijn, werd het doolhof pas in 1994 aangelegd als eerbetoon aan de rijke geologische geschiedenis van de Schotse Hooglanden. 
 
 
Een van de stenen is echt wel een oude knar, deze kei is maar liefst 3 miljard oud, en is daarmee één van de oudst gedateerde stenen in het Verenigd Koninkrijk.
 
 
Op één van de stenen zag ik een merkwaardige ongetwijfeld zeer oude inscriptie, betreft het een vruchtbaarheidssymbool? Een afbeelding van een UFO? Of is het een paddenstoel getekend door iemand die er teveel van een bepaalde soort heeft gegeten? In ieder geval een mysterieuze boodschap, misschien achterlaten door een volk dat wellicht reeds lang is uitgestorven...
 

De route naar Touchstone Maze loopt door het vochtige en mossige Blackmuir Woods.
 
 
We wandelden op brede wandelpaden tussen heide en bossen met sparren, berken en brem langs de hellingen van Cnoc Mòr.
Zoals in alle vochtige bossen hier hangen er lichen aan de takken van de bomen, baardmos dat eruit ziet als grijsgroene slierten of "baarden".
Dit wijst op een gezonde luchtkwaliteit. Ze zijn onschadelijk voor de boom en vormen een symbiose van schimmels en algen.
Het gaat trouwens goed met de bossen in Schotland:
https://www.vrt.be/vrtnws/nl/2023/06/16/bomen-op-grote-re-hoogte-in-schotland/
 
 
Dichter bij het dorp staan een paar huizen aan de linkerkant met een aantal interessante houten sculpturen voor de woning.
 

In het dorp passeerden we aan een verlaten tankstation, en plots kleurde de wereld sepia.
 
 
Een paar kilometer verder staat het Fyrish Monument, het staat op de top van Fyrish Hill en is te zien vanaf de A9.
Het was even zoeken naar de parking waar de wandeling start, wegwijzers er naartoe staan er niet.
https://www.walkhighlands.co.uk/ullapool/fyrish-monument.shtml
Eenmaal daar aangekomen gingen we op pad, een 3 kilometer lange tocht op het Jubilee Path door prachtige bossen.
 
 
Het was lastiger dan voorzien, een gestage klim die de hele tijd aanhield, we rusten dan ook regelmatig want zo een tweede wandeling was iets teveel van het goede.
met een blije hond als gezelschap.
 

Daar was eindelijk het monument te zien, en één van de honden daar aanwezig was een basset.💖
 
 
 
Het Fyrish Monument werd in 1782 gebouwd in opdracht van Sir Hector Munro van Novar en is gemodelleerd op de poorten van Negapatam in India. 
De context die destijds werd gegeven voor de bouw van het monument was dat het de lokale werkloosheid en armoede zou verlichten. De inwoners van de omgeving werden daarom tewerkgesteld voor een loon van één cent per dag. Ze verrichtten het zware, rugbrekende werk van het naar de top van de heuvel dragen van stenen, tot bijna 1500 voet hoogte.
Er bestaat bovendien een anekdote dat Sir Hector Munro soms een deel van de stenen weer de heuvel af liet rollen. Op die manier bleven de arbeiders langer bezig en konden ze ogenschijnlijk meer loon verdienen. Of dit nu het gedrag was van een cynische tiran of juist van een welwillende, liefdadige landeigenaar, blijft een kwestie van interpretatie.
 

Het monument is een folie en heeft geen duidelijk doel en vervult ook geen echte functie. In zijn tijd kostte het ongeveer £120.000 — een bedrag dat vandaag neer zou komen op zo’n £30 miljoen.
Is het een monument voor het ego en de ijdelheid van een machtige man? Of waren het juist de daden van een liefdadige landeigenaar die broodnodige verlichting bracht voor de ontberingen van de lokale bevolking?
We raakten er aan de praat met een jongeman, toen ik vertelde dat we ook nog naar Galloway gingen, bleek hij van daar te zijn en hij tipte ons dat we zeker naar de sterren moesten kijken gezien het de op drie na donkerste plek op Aarde is.
We hopen dus op heldere nachten daar!
Hij nam deze foto van ons. 
 
 
Voor het afdalen nog enkele foto's van de omgeving, een goed uitzicht over de besneeuwde bergtoppen in het Noorden en op de Cromarty Firth en de Easter Ross-regio. 
 

De afdaling verliep vlot, na een uurtje zaten we terug in de auto, na uiteraard eerst de modderige bergschoenen uit te doen.
De weg naar Ullapool is prachtig, en we spotten er ook enkele herten, ze waren moeilijk te zien want ze hadden hun camouflagepak aan en gingen helemaal op in de roestbruine omgeving waar ze stonden.
Ik had ze nooit opgemerkt, moet ook op de weg letten, maar Martine heeft arendsogen.
 

Het verblijf voor de komende vier dagen dat we hadden gereserveerd is Ullapool Lawyur's patch, een gezellig klein huisje gelegen in Argyle Street in het centrum van Ullapool.
 
 
 
 
En potverdorie, het eerste waar mijn oog op viel bij het binnenkomen was een boekenrekje met het KLF boek erin.
Als fan van de band, meteen een thuisgevoel, alhoewel dat gevoel er al is als ik van de ferry stap.
 

Ze zijn natuurlijk bekend en berucht zijn in dit land vanwege de talloze strapatsen die ze hier uithaalden.
 
Tijd om iets te eten, heel handig dat in deze straat de restaurants en ontbijtgelegenheden zijn.
Toen we twee jaar geleden logeerden in dit stadje aten we op de eerste avond pizza van Oak & Grains, toen nog een foodtruck maar inmiddels een echte pizzeria op 200 meter wandelen van ons huisje.
We aten er precies dezelfde pizza als toen want die is heel lekker, één van de twee vegan pizza's op de kaart.
 

 Morgen wacht er een nieuwe dag en de zon zal opnieuw van de partij zijn.
 
 Slàinte!

Jacky De Reviere, 21 maart 2026  
Gepost door op Geen opmerkingen:

zaterdag 21 maart 2026

Schotland 2026: Dag 1 & 2

Dag 1 & 2: Verleidende Watergeesten, de wet van Archimedes en een onovertroffen b&b 


Wakker worden met dit geweldige uitzicht. --->
Gisteravond rond 19.45 uur kwamen we aan bij B&B Balsporran, net voorbij Dalwhinnie. Dat was een half uur later dan gepland. Het was inmiddels donker en dan rijd je er al snel voorbij. Het hielp ook niet dat de gps ons voortdurend naar de verkeerde plek stuurde. 
Intussen weten we dat we beter de naam van de bestemming invoeren in plaats van het adres.
We kennen het hier nochtans goed, in 2022 verbleven we hier ook:
We hoefden niet meer op zoek naar een restaurant: in deze B&B kan je namelijk heerlijk eten. Susan is een geweldige keukenprinses; alles wat ze bereidt is plantaardig en gemaakt met pure ingrediënten.
We genoten van een heerlijke chilibowl, gevolgd door een fantastische appelcrumble — vers uit de oven — met vegan ijs.
Meer foto's in mijn Happy Cow recensie:
 
 
De b&b is ondergebracht in een pand uit de 19e eeuw, het enige huis in de wijde omgeving, een uitgestrekt en ruw heidelandschap omgeven door bergen met in deze tijd van het jaar besneeuwde toppen.
 

De voordeur klemde, vorige week lag er hier een halve meter sneeuw en het vocht zat nog wat in de  deur, m.a.w., als sneeuwliefhebber ben ik hier een week te laat.
Maar sneeuw zouden we zeker nog tegenkomen deze reis... 
Maar eerst even terug naar het begin van de reis.  
 
Woensdagnamiddag namen we in IJmuiden de ferry naar Newcastle. 
In 2022 en 2024 beschreef ik al uitgebreid hoe zo’n overtocht verloopt.
Deze keer waren we vroeger dan gewoonlijk aan boord van de King Seaways: we waren op tijd van thuis vertrokken en namen nog rustig de tijd om vóór het inschepen een broodje te eten terwijl de auto aan een snellader hing. Dat is trouwens de grootste verandering: voor het eerst reizen we naar Schotland met een EV.
 
Wat wél hetzelfde bleef, is dat we begonnen met een uurtje of twee ontspannen in de Sky Bar op dek 12, het bovenste verdiep van dit varende flatgebouw. Het was een stralende lentedag en in deze tijd van het jaar is het niet zo druk op het schip. Een tafel bemachtigen was dus geen enkel probleem. We plooiden onze wegenkaart open, namen de Rough Guide erbij en begonnen een beetje aan de reisplanning. Dat doen we trouwens pas wanneer we onderweg zijn: afhankelijk van het weer en de fysieke toestand van rug en andere lichaamsdelen, en nooit meer dan twee dagen vooruit.
Daarna wandelden we nog even door de taxfreewinkel, waar vooral dure parfums en whisky’s uitgestald stonden. We kochten er niets. In de bar deed een zanger zijn best om het nauwelijks geïnteresseerde publiek voor zich te winnen, maar dat lukte niet echt, we lieten het aan ons voorbijgaan.
Ondertussen koos het schip het ruime sop.
 

Het was nog wat te vroeg om te gaan eten, dus brachten we nog wat tijd door in onze kajuit: wat lezen en nog snel enkele online dingen checken, want eens het schip op volle zee is, valt alle communicatie weg — tenzij je bereid bent extra te betalen. Voor het eerst hadden we een kajuit met een tweepersoonsbed. We hadden dit keer namelijk zéér vroeg geboekt. Bovendien bestaat deze overtocht dit jaar 30 jaar, wat een extra korting opleverde. Een kleine meerprijs voor een groot bed vonden we dus geen probleem.
Voor wie ook eens met de ferry wil reizen: vroeg boeken kan je heel wat geld besparen. 
De zon zakte langzaam in de zee, tijd voor het diner.
 

Daarvoor gingen we naar de Explorer’s Kitchen: een uitgebreid buffet met voor ieders smaak wat wils, gelukkig ook heel wat (vooral op de Indiase keuken geïnspireerde) plantaardige opties.
Kiezen voelde als verliezen, dus besloot ik gewoon alles te proeven. Het resultaat: drie goed gevulde borden. 
Het was lekker! Een vloeibare boterham in de vorm van een Guinness hoorde er ook bij. 🍺
Voor een dessert was geen plaats meer, net als de vorige keer hadden ze bananen muffins.
De zee was heel kalm, het werd een rustige overtocht, voor het slapen gaan keken we naar een aflevering van Outlander, seizoen acht loopt momenteel, dit is de laatste tien jaar een traditie geworden tijdens de reizen door Schotland.  
Op zo’n schip slaap ik overal doorheen. Het zoemende geluid van de motoren werkt slaapbevorderend. Na een uur of negen slapen sta je fris op, klaar voor het avontuur. Dat is meteen het voordeel van met de nachtboot naar Schotland te reizen: relaxter kan je haast niet onderweg zijn.
 
Na de gebruikelijke ochtendrituelen trokken we opnieuw naar de Explorer’s Kitchen voor het ontbijt. Ook dat is in buffetvorm: fruit, granen, brood, yoghurt en een beperkt aantal warme gerechten. Geen plantaardige worstjes of scrambled tofu, maar als vegan kunnen we ondertussen toch al meer krijgen dan tijdens onze vorige overtochten.
We zaten aan het raam en voeren langs de kust van Noord-Engeland. 
Newcastle kwam steeds dichterbij.
Na het ontbijt bleven we nog even in de kajuit tot werd omgeroepen dat we naar het dek mochten waar onze auto stond. Intussen was er weer internet — een teken dat we er bijna waren. Meteen gingen we ook een uur terug in de tijd. Het voordeel van naar het Verenigd Koninkrijk te reizen: je wint een uur… al moet je dat bij de terugreis natuurlijk weer inleveren.
Het ontschepen verliep heel vlot: geen douanecontrole, enkel even de paspoorten tonen en we konden vertrekken. Up to the North! 🚗
We reden langs "den binnen" door het heuvelachtige Northumberland, de bestemming was Falkirk, tussen Edinburgh en Glasgow.
Onze eerste halte deze reis, daar bevinden zich namelijk de Kelpies.
 
The Kelpie, 1913 Herbert James Draper
Wanneer je langs het water loopt in Schotland moet je altijd goed opletten. De legende wil namelijk dat er altijd een kelpie op de loer kan liggen. Dit is een watergeest, wat zich aanpast om de nietsvermoedende voorbijganger te verleiden.
Probeer zo een kelpie zoals afgebeeld op het schilderij hiernaast maar eens te weerstaan...veel succes! 
Een kelpie kan echter zeer verschillende vormen aannemen om dit te bereiken.
Vaak is het in een vorm van een paard. Het woord kelpie komt dan ook van het Schotse Gaelic ‘cailpeach’ of ‘colpach’, wat kalf of veulen betekent. En hoe verleid je een kind beter dan als lief veulen zijnde? 
 
Als het kind bij de rivier op zijn rug is geklommen veranderd de huid van het paard in een kleverige laag waardoor het kind op geen enkele manier meer los kan raken! Het wordt met de kelpie het water mee ingesleurd waar het nooit meer uit komt.
Ook volwassenen zijn niet veilig voor de kelpie. Als vermoeide reiziger is een paard namelijk een welkome verlichting. 
Of wees gewaarschuwd voor één van de vele andere vormen, die van prachtige dame, die zo elke jongeman weet te verleiden. Al komt het soms niet eens tot verleiden aan en sleurt de kelpie, in de gedaanten van een harige mens, je zo het water in om je daar de doden.
https://britblog.nl/de-mythische-kelpies-bij-falkirk-in-schotland/ 
Sceptici zullen dit ongetwijfeld afdoen als verzinsels. Maar met zo’n ingesteldheid kun je eigenlijk beter thuisblijven!
In Schotland weet iedereen dat watergeesten bestaan — net als de vele kasteelspoken die hier rondwaren en, uiteraard, het monster van Loch Ness.
Maar op de plek waar het Forth and Clyde Canal de rivier de Carron ontmoet, kun je ze inderdaad zien: twee kelpies!
 
Reusachtig rijzen ze op uit het landschap. Maar wees gerust — deze zijn zachtaardig. Het zijn zelfs de grootste paardensculpturen ter wereld.
Volgens de oude verhalen zijn kelpies mythische waterpaarden die uit rivieren en meren opduiken. Toch ligt de echte inspiratie voor deze monumentale beelden dichter bij de werkelijkheid. Ze vormen een eerbetoon aan de werkpaarden van de 18e en 19e eeuw. Langs het jaagpad trokken die onvermoeibare dieren de zwaarbeladen schuiten voort over de kanalen — vol ijzererts, kolen en goederen uit Falkirks beroemde Carron Iron Works, bestemd voor de groeiende industriesteden zoals Edinburgh en Glasgow.
Kunstenaar Andy Scott had al vaker paarden vereeuwigd in staal en kreeg de opdracht om ook dit monument te creëren. Acht jaar werkte hij eraan. Uiteindelijk koos hij voor de figuur van de kelpie: een mythisch wezen dat kracht en mysterie uitstraalt, net zoals de werkpaarden dat ooit deden. 
 
Hij gaf de beelden een herkenbaar, bijna realistisch uiterlijk — precies op het snijpunt waar mythe en werkelijkheid elkaar ontmoeten.
We bezochten deze monumentale sculpturen, we zagen ze reeds staan vanaf de autoweg tijdens een eerdere reis maar het was er nooit van gekomen ze te bezoeken. https://www.facebook.com/reel/913740904617495 
Het kunstwerk was voltooid in 2014, het eerste jaar zijn The Kelpies door 1 miljoen mensen bezocht.
Wij waren er overdag, 's avonds zijn ze verlicht en nog spectaculairder.
De foto hiernaast is dan ook niet zelfgemaakt maar schaamteloos van het net geplukt. 

In Falkirk is nog een andere unieke bezienswaardigheid, een scheepslift!
Nu denken velen meteen aan duffe schoolreizen naar het Hellend Vlak van Ronquières maar dit is hier toch wel andere koek. 
Het Falkirk Wheel is uniek in de wereld. Dit indrukwekkende bouwwerk verbindt het Forth & Clyde Canal met het Union Canal, dat 35 meter hoger ligt. 
Dankzij een verbluffende combinatie van kunst en techniek lijken schepen hier letterlijk door de lucht te varen — en dat met niet meer energie dan nodig is om een paar waterkokers aan de kook te brengen.
 
Het Falkirk Wheel opende in 2002 en veranderde een vervuilde voormalige teerfabriek in een plek van innovatie en verbeelding. 
Het verving een reeks van elf sluizen die vroeger het hoogteverschil van ruim dertig meter tussen beide kanalen overbrugden. 
In die tijd moesten vermoeide schippers en sluiswachters een hele dag zwoegen om 44 sluispoorten te openen en te sluiten voordat een schip de oversteek kon maken. Vandaag tilt de Falkirk Wheel boten in enkele minuten van het ene kanaal naar het andere.
 
Intussen is het uitgegroeid tot een van de populairste toeristische attracties van Schotland, met jaarlijks zo’n half miljoen bezoekers. 
Het wiel heeft Falkirk op de kaart gezet als bestemming voor reizigers van over de hele wereld, die hier komen kijken naar deze bewegende sculptuur — een wonder van moderne techniek dat tegelijk gebaseerd is op principes die al meer dan 2000 jaar geleden door Archimedes werden beschreven.
En zeggen dat het niet eens de bedoeling was om er een toeristische attractie van te maken, het was meer iets van: dit is technisch mogelijk, we gaan dit eens proberen. 
Het mechanisme is even elegant als ingenieus: wanneer de ene gondel daalt, stijgt de andere. 
Zo blijft de enorme bootlift van ongeveer 1800 ton perfect in balans terwijl ze schepen 35 meter omhoog of omlaag brengt. 
En het meest verbazingwekkende detail? Voor één volledige rotatie verbruikt de constructie slechts ongeveer 1,5 kWh aan energie.
Hier een video waarin je het proces versneld in werking ziet:
 
We vaarden even mee, je voelt amper dat je samen met de boot vol toeristen de lucht ingaat.
Erna wandelden we nog naar het bovenste kanaal, daar vaar je door een tunnel van een berg waar een kasteel op staat.
Vanuit de boot was het moeilijk foto's nemen maar hier ging dit perfect.
Voor we naar de b&b reden wilden we nog wat opladen, wij met een lekker glas wijn en de auto hing ondertussen KW's te vreten aan een snellader.
We hoopten dit te doen tijdens ons bezoek aan The Falkirk Wheel maar daar lukte het niet dus reden we naar The Highland Gate in de buurt van Stirling waar er een parking vol snelladers stond.
 
We namen de mooiste route naar de b&b, dat we daar iets te laat aankwamen is te lezen in het begin van dit verslag.
Morgen trekken we de bergschoenen aan voor een wandeling in de sneeuw.
 
Slàinte!

Jacky De Reviere, 19 maart 2026  
Gepost door op Geen opmerkingen:
Abonneren op: Posts (Atom)